Frame da Lorelei

Refectorium

Dwang voedt de ziel. In de laagte
van koude kelders staat de spijs
opgediend. Op blinkende schalen
huivert het vlees. Neemt en eet.

Een knookhand zegent de gaven.
Dik als een slak glijdt het bloed
door de keel. Het kind slikt,
mager, bereid het gelag te betalen.

Want zijn smaak wordt nooit bediend.
Tegenzin ligt als een pap op de maag,
onvertaald, materiaal voor de ziel.
Op deze wijze leert men de honger

naar poëzie.

Charles Ducal